Na wederom een teleurstellende derby-nederlaag en een reeks kleurloze prestaties, komt een uitspraak van Tottenham-manager Thomas Frank uit zijn allereerste persconferentie als manager bij de club steeds vaker bovendrijven.
“Geen risico nemen, is ook een risico.”
Een pakkende belofte, een duidelijke visie. Maar de visie en het vooruitstrevende, agressieve voetbal waarvoor hij werd gehaald, lijkt volledig te zijn verdampt. En met de sfeer rondom Frank snel verslechterend, is de grootste dreiging voor zijn positie nu misschien wel dat hij de fans aan het verliezen is.
Een wedstrijd tegen Arsenal uit is zelden makkelijk. Toch was dit zo’n wedstrijd waarin Frank geacht werd het verschil te maken zoals hij eerder deed met zijn indrukwekkende overwinningen op PSG en Manchester City.
Maar wat volgde in het Emirates Stadium was allesbehalve inventief of inspirerend. Spurs speelden alsof ze zich bij voorbaat hadden neergelegd bij verlies. Zelfs bij vrije trappen ver van het doel stuurde men de centrale verdedigers naar voren, in de hoop dat Vicario met een lange trap iets zou forceren. Een soort voetbal dat je verwacht van een League One-ploeg die op bezoek gaat bij een Premier League-team in de FA Cup.
De intentie was vanaf de eerste minuut negatief. Traag tempo, defensieve formatie, en een aanpak die vooral bedoeld leek om niet volledig weggespeeld te worden. Met zeven verdedigende spelers, waaronder Palhinha en Bentancur als dubbele verdedigende middenvelders, straalde de ploeg geen greintje ambitie uit.
Cijfers liegen niet
De statistieken onderstrepen hoe schrijnend het gesteld is met het aanvallende spel van Spurs. Een xG van 0,07 is het laagste van het hele Premier League-seizoen en Tottenham staat ook tweede op die lijst na hun kansloze nederlaag tegen Chelsea. Voor een club met de geschiedenis en verwachtingen van Spurs is dat simpelweg onaanvaardbaar.
Blessures: een geldig excuus?
Niet geheel onterecht wijst de Deense manager op het ontbreken van spelers als Kulusevski, Maddison en Solanke, die stuk voor stuk kwaliteit toevoegen. Maar dit verklaart niet waarom de ploeg het complete geloof in zichzelf lijkt te hebben verloren.
Dezelfde blessures speelden ook een rol in de wedstrijden tegen PSG en City, waarin Spurs wél met lef en agressie speelden. De intensiteit, het hoge druk zetten, het durven voetballen. Het lijkt allemaal verdwenen.
Het is dan ook niet vreemd dat de roep om verandering groeit, zeker nu Spurs al sinds de openingsspeelronde geen thuiswedstrijd meer hebben gewonnen in de Premier League.
De Frank-formule werkt niet en het publiek haakt af
Wat Thomas Frank tot nu toe laat zien is te behoudend, te berekend en vooral te weinig emotioneel verbonden met wat het publiek wil zien. Zijn systeem kijkt te veel naar de tegenstander en te weinig naar wat zijn eigen team moet zijn. Een attractieve, aanvallende ploeg die strijdt met lef en karakter.
Voorlopig biedt hij de fans geen aanknopingspunten. Geen groei, geen stijl, geen hoop. En dat is gevaarlijk, want in het voetbal draait het niet alleen om winnen. Het gaat ook om gevoel. De magie van een seizoen is niet alleen te meten in punten, maar in momenten. En die blijven nu uit.
De wedstrijden tegen in de Champions League en tegen Fulham thuis zijn cruciaal. Niet alleen qua resultaat, maar vooral qua manier van voetballen. Frank moet aantonen dat zijn visie nog leeft en dat zijn team durft, strijdt en groeit. Het is nog te vroeg om te spreken over een dreigend ontslag, maar met het eigenaarschap in transitie en nieuwe gezichten binnen de clubstructuur, is het onduidelijk hoe geduldig men zal zijn.
Als de komende weken geen scherpe koerswijziging brengen, dreigt het Thomas Frank-project bij Spurs voortijdig te ontsporen. Niet per se door de resultaten, maar omdat niemand zich er nog in herkent.
