Nottingham Forest heeft donderdagavond in de Europa League een broodnodige adempauze gevonden in een verder moeizaam seizoen. In Stadion Galgenwaard versloegen de Engelsen FC Utrecht met 1-2, dankzij een doelpunt in de slotminuut en dat was een overwinning die veel verder reikte dan alleen drie punten. In een seizoen waarin Forest in de Premier League wankelt, bood Europa even verlichting.
Zaterdag was de stemming nog heel anders. Na de pijnlijke 3-0 nederlaag bij Everton stroomde het Hill Dickinson Stadium leeg, met woede en frustratie bij de aanhang. Maar in Utrecht was daar weinig meer van te merken.
Ongeveer 3.000 meegereisde supporters verzamelden zich in de binnenstad, biertje in de hand, liederen galmend door de straten. De zorgen van het weekend maakten plaats voor saamhorigheid en het besef dat Europees voetbal, iets bijzonders is voor Forest.
Zonder dit Europese avontuur was het perspectief somberder geweest. Forest staat 17e in de Premier League, slechts twee punten boven de degradatiestreep en beleeft een seizoen met grote onrust. Toch heeft juist vorig jaar, het droomjaar dat Europees voetbal opleverde, de club dit seizoen gered van complete zwaarmoedigheid.
In Europa kan Forest ontsnappen aan de Premier League
In Europa kan Forest ontsnappen aan de dagelijkse strijd, discussies over trainers, eigenaren of scheidsrechters. Dan gaat het weer om Nottingham Forest zelf en wat het betekent om deze club te vertegenwoordigen.
Manager Sean Dyche begreep het belang van deze wedstrijd maar al te goed. Zijn basisopstelling was doordacht: overbelaste basisspelers kregen rust, terwijl spelers die vorm of ritme zochten hun kans kregen.
Forest was de betere ploeg, met name dankzij de teruggekeerde Douglas Luiz als anker op het middenveld. De kansen kwamen, al ontbrak het vaak net aan de beslissende pass. Utrecht bleef gevaarlijk met een directe speelstijl, waardoor keeper John Victor en de defensie alert moesten blijven.
Dyche greep in de rust in en dat bleek cruciaal. Met Elliot Anderson en Ibrahim Sangaré bracht hij meer dynamiek en acht minuten na rust viel de openingstreffer. Arnaud Kalimuendo toonde vechtlust en scherpte door de bal af te snoepen en beheerst af te ronden met zijn linkerbeen. Het was zijn tweede doelpunt in twee basisplaatsen.
Forest slaagde er daarna niet in door te drukken en betaalde de prijs toen Utrecht via een slordig verdedigde standaardsituatie gelijkmaakte. Even leek een nieuwe teleurstelling onafwendbaar. Maar opnieuw was Dyche beslissend.
Vaak bekritiseerd om zijn wisselbeleid, bracht hij nu zijn sleutelspelers. Morgan Gibbs-White en Igor Jesus speelden een hoofdrol in de aanval die leidde tot de winnende goal, waarmee Forest zijn eerste Europese uitzege in 30 jaar boekte.
De overwinning voelde als meer dan een resultaat. Natuurlijk mag van een Premier League-ploeg worden verwacht dat ze in Europa domineren, maar juist dát lukt Forest dit seizoen niet altijd. Het vermogen om een wedstrijd over de streep te trekken ontbrak te vaak. Daarom was deze zege zo belangrijk.
Zondag wacht Tottenham in de competitie. Forest keert terug naar Engeland met hernieuwde energie, een fanbase die weer gelooft en het besef dat Europa dit seizoen misschien niet alleen een bonus is, maar ook een reddingsboei.